8.Şarkı
Zaman başlamadan çok önce,
Oturuyordum ben öylece; rabbimin içinde.
Anlamsızdı duyulmuş ve duyulacak olan tüm sesler,
Heceler…
Kara tüller ardında, düşsüz uykularda gizleniyordu herkes.
Kayıptı günler.
Ve isimsizdi her şey, varlığım bile.
Yalnız ben ve rabbim vardık,
Islak ve karanlık cennetimde.
Birbirimizin dışında ve içinde,
Attığını duyardık kalplerimizin,
Savaş davulları gibi kuzeyden gelen.
Derken bir karanlık kaplardı üzerimizi.
Uyurduk,
Baştan çıkarıncaya dek varoluşlarımız bizi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder